Aktualno Glazba Kritike POP COOLTURA showbiz

Pretpremijera: Suicidal: Jedino što znam – Nova nada za staru školu zege rapa

Desetak godina brušenja i krvljenja po dokovima zagrebačke kvartovske rap scene od Mateja Dučkića a ka Suicidala činilo je dosta vremena za sazrijevanje u svim smislovima prije nego se okuraži na pečat zvan solo album s potpisom official diskografa.

Uz većinsku beatovnu podršku Burkyja, Rolanda, ukazanje Kooladea, Shale i Lucida, Suicidal je svojevrsni oksimoron zagrebačke rap scene jer u vrijeme degeneriranja trapom i uništavanja baze tvrdog rapa autotuneovima i najprimitivnijim i simplificiranijim kmečanjem synthovima, njegova fasciniranost postavkama stare Tram 11 škole ispada dahom svježine u vrijeme ovog galopirajućeg kretenskog modernizma rapa, pardon trapa.

Uz njegovu sklonost davanja počasti svojim herojima pa ukazanja i featuringe od Nereda (sjajni “SuperHype” uz asistenciju Adnana i Ropeza), Targeta (“Ne diraj” jedna od najboljih stvari albuma”) Wooa (“Tu sam doma” kruzerska letargija) i nekih mu generacijskih frendova (Khan, Ropez, Adnan), potom dupliciranja Divas sindroma s odličnom Lucijom Kukor u “Svjetla dana”, Suicidalov debi je dašak svježine rap sceni sa zagrebačke strane.

Beatovski u cjelini možda i jači od nedavno Porinom kaparenog albuma godine “Vojko” ili Edinog “Puta u plus”, verbalno zasjeo na svjedočenje njegova života. Kad je posvećen svojoj svakodnevici onda je uvjerljiv, kad se laća klasičnih stereotipova “kak je nekad bilo” onda zalazi malo previše u vode ponavljanja Stočnih zagrebijada koje su imale svoju svrhu ali sad postaju kontra pravila o ponavljanju i majkama mudrosti (“Prije tjedan dana”, “Psi iz rezervoara”). Ono što ga izdvaja je zgodan hook njegovog nazalno začepljenog vokala pričem mu se problemi sa septumom čine kao prednost i trademark.

Tako je isporučio nekoliko izvanrednih komada koje da su pročišćene od nekoliko manje dobrih činile bi “Jedino što znam” jednim od najboljih debi rap albuma ovih prostora. U kategoriju vrhunskih rap komada spada bombetina “I dalje” nakon zabavnog intra albuma, spomenuta “Ne diraj” koja bi bila efektnija da je ostala Suicidalov solo rad, zabavan odmak od klasičnih rap kurčenja “Ja sam ti pisao pjesme” s hip hopu kao personifikacija posvetom curi/curama te naslovna stvar kojom stavlja pečat na ono što je htio reći. U “Igri” zazvuči poput raspoloženog Obie Tricea iz najboljih dana, dočim mu Bane skine “Nadu” na pomalo zijevkast funkee loop.

Radi se o albumu bez filera s nekoliko izvrsnih rap vožnji i više nego obećavajućem guranju prema rapu standardnih kvaliteta baziranom na sadržaju (ritam i rima) prije nego formi (pitchevi, autotuneovi, make up). (JA)

8/10

Redakcija

Redakcija

Komentari

Reklame